در دویست و هشتاد و یکمین فلاخن گزارش تفصیلی «کمیته دانشجویی اول اردیبهشت» را می‌خوانیم از روند خصوصی‌سازی سلف‌های دانشجویی که طی سال‌های اخیر بی‌وقفه ادامه داشته است. و این‌که چرا اعتراضات اخیر در دانشگاه‌های گوناگون به کیفیت نامناسب غذا و افزایش قیمت غذاهای دانشجویی در صورت‌بندی رادیکال خود باید بتواند علیه پولی‌سازی دانشگاه و امکانات رفاهی آن و نیز برون‌سپاری وظایف دولت به بخش خصوصی جهت‌گیری کند. در فلاخن دویست و هشتاد و یکم می‌خوانیم که خصوصی‌سازی سلف‌های دانشجویی و ورود شرکت‌ها و پیمانکارها به دانشگاه‌های مختلف بخشی از سیاست عمومی‌ای است که وزارت علوم برای پایان دادن به آنچه «اداره‌ی کمونیستی دانشگاه» و «روند کمونیستی تعذیه» توصیف کرده‌اند، سازمان داده و از این می‌خوانیم که معنای واقعی این اقدامات تبدیل دانشگاه به بنگاهی تجاری در انحصار طبقات فرادست است. در دویست و هشتاد و یکمین فلاخن از دانشگاه طبقاتی می‌خوانیم، از دانشگاهی اشغال‌شده که فرزندان طبقه‌ی کارگر و فرودستان دیگر به سختی امکان ورود به آن را پیدا می‌کنند و آنها که وارد دانشگاه می‌شوند دیگر به سختی می‌توانند غذای مناسب بخورند. در این فلاخن از دانشگاهی می‌خوانیم که روز به روز بیشتر به بنگاهی تجاری تبدیل می‌شود که در آن مناسبات طبقاتی ستمگرانه بر جزئیات زندگی روزمره‌ی دانشجویی سلطه‌ی تام و تمام دارد. و درست به همین دلیل هر اعتراضی اگر نتواند پیوندی معنادار با مبارزه‌ای طبقاتی برقرار کند، اعتراضی عقیم و درخود خواهد بود.

فلاخن دویست و هشتاد و یکم را اینجا بخوانید

آبان ۱۴۰۴ | نسخه‌ی ورد