فلاخن شمارهی دویست و هشتاد و دوم. وقایعنگاری قتل عمدی کارگران توسط سرمایه
نگاهی به ایمنی و «حوادث» کار
در فلاخن دویست و هشتاد و دوم از این میخوانیم که طی چه روندی و بر اساس چه سیاستی ایمنی کار در ایران تبدیل به «هزینهی اضافی» برای کارفرما شد و چگونه این تغییر و تحولات شرایطی را آفرید که در آن کارگران عمدن و بدون کمترین تاوانی توسط کارفرمایان و صاحبان سرمایه به قتل میرسند. در این فلاخن میخوانیم که هرچند آییننامهها و قوانینی در مورد ایمنی کار وجود دارد اما همین قوانین ناکافی توسط بازار آزاد و رقابتی از کار افتاده و اعمال نمیشود و سیاستهای نئولیبرالی جمهوری اسلامی دست کارفرما را برای دور زدن قوانین موجود باز گذاشته است. در دویست و هشتاد و دومین فلاخن از این میخوانیم که هرچند نابودی ایمنی کار به نفع انباشت سرمایه در کشورهایی نظیر ایران جلوههای آشکارتر و وقیحانهتری دارد اما این روندی جهانی است که از قضا سازمانهایی بینالمللی نظیر سازمان بهداشت جهانی و سازمان بینالمللی کار در آن نقش اصلی را ایفا میکنند. همان سازمانهایی که سالهاست برای بخشی از نیروها محل کشمکش حضور نمایندگان «واقعی» طبقهی کارگر شده اما وابستگیهای مالی آنان چنان است که عملن همدست صاحبان سرمایه برای قتلعام طبقهی کارگر در سطح بینالمللی محسوب میشوند. در دویست و هشتاد و دومین فلاخن وقایعنگاری دقیق و روشن قتل عمدی کارگران را میخوانیم از معدن یورت تا آمازون، از پالایشگاه آبادان تا تسلا و از این میخوانیم که نابودی جان و سلامت کارگران برای سرمایه در همهی کشورهای جهان چیزی نیست غیر از تلفات جانبی، ضروری و ناگزیر کسب سودهای بیشتر با پشتیبانی نهادهای قانونی و سیاستهای دولتی.
فلاخن دویست و هشتاد و دوم را اینجا بخوانید
آذر ۱۴۰۴ | نسخهی ورد
