در دهمین شماره‌ی پادکست «پیچ»، با پرسشی قدیمی اما این‌بار در زمینی ویران‌تر بازگشتیم: جنگ با «ما» چه کرد؟

پیش‌تر، در برنامه‌ی ششم، از «ما همه با هم هستیم» گفتیم؛ از امکان یا امتناعِ یک «ما»ی واقعی، از این‌که باهم‌بودنمان تا کجا در زمین واقع امتداد پیدا می‌کند. آن روزها، هم‌زمان با تهاجم ارتش صهیونیستی به غزه، هنوز می‌شد دشمنی مشترک را بدیهی فرض کرد؛ هنوز می‌شد تصور کرد که زیر آوار این تاریخ، چیزی ما را به هم پیوند می‌دهد.

هنوز در پی فهم آوار کشتگان دی‌ماه بودیم که جنگ اخیر، این بداهت را ترک انداخت.

امروز، بر خاکریزی که روزی «دشمن مشترک» بر آن ایستاده بود، وضوحِ تصویر، با تمام تناقضاتش، از دشمن‌ها سخن می‌گوید. برای برخی، بمب‌افکن‌ها نوید نجات می‌آورند، و برای برخی دیگر، جنگ تنها نام دیگری‌ست برای ویرانی. و امپریالیسم دیگر نامی در دوردست نیست.

ما در این شماره، دوباره به سراغ این «ما» رفتیم؛ نه به‌مثابه پاسخی آماده، بلکه همچون پرسشی که جنگ از نو پیش روی‌مان گذاشته است. تهاجم امپریالیسم آمریکا و اسرائیل چه «مایی» تدارک دیده است؟ این «ما» چه چیز را در خود جمع می‌کند و چه چیز را بیرون می‌گذارد؟ و آیا هنوز می‌توان از افقی مشترک سخن گفت، وقتی حتی رؤیای رهایی، زبان مشترکی ندارد؟

اردیبهشت ۱۴۰۵

دانلود شماره‌ی ده:

این شماره را با حجم بالا (۱۷۸ مگابایت) از ساندکلود دانلود کنید

با حجم پایین | ۶۴ مگابایت