در نقد گفتوگوهای پادکست گدار با آصف بیات، بهروز خلیق، مهرداد درویشپور و محمدرضا نیکفر
در بنبست مطلقی به سر میبریم: جنگ فاجعه است، مداخلهی خارجی راه رهایی نیست، بیافقی اصلاحطلبی آشکار شده، و براندازیِ جنگطلبانه چیزی جز سیاست استیصال نیست. اما پس از گفتن همهی اینها، پرسش اصلی همچنان باقی میماند: چه نیرویی، با چه سازمانی، از دل این جامعهی خسته و سرکوبشده، میتواند قدرت را تغییر دهد؟
در اپیزود دوازدهم پادکست پیچ، «رویای گذار»، دربارهی چهار گفتوگوی پادکست گدار با آصف بیات، محمدرضا نیکفر، مهرداد درویشپور و بهروز خلیق حرف میزنیم. این چهار گفتگو از جامعه، جنبش، ناجنبش، سیاست بزرگ، تابآوری، انقلاب مولکولی و گذار دموکراتیک حرف میزنند؛ اما کسی این سوال را نمی پرسد که در غیاب طبقه، سازماندهی، نظریهی دولت و افق گسست، این مفاهیم تا کجا میتوانند از سطح توصیف وضعیت فراتر بروند؟
این اپیزود گفتوگویی است حول ایدهی گذار؛ حول این پرسش که آیا گذار میتواند نام یک راهبرد سیاسی باشد، یا گاهی فقط رؤیایی است برای عبور از بنبستی که هنوز نیروی مادی عبور از آن ساخته نشده است.
مهر ۱۴۰۵