badiou2
فلاخن شماره‌ی دوازدهم +. «سرخ» و «سه‌رنگ». نسخه‌ی کامل

چرا باید نسخه‌ی کامل متن آلن بدیو را هم منتشر می‌کردیم؟ «ترجمه»، «نوشتن» و «انتشار» عملی متعهدانه است؛ «منجنیق» به آن کسی که متن‌هایش را می‌خواند، و به ایده‌ها و مواضع نهفته در متن‌ها تعهد دارد

badiou1
فلاخن شماره‌ی دوازدهم. «سرخ» و «سه‌رنگ»

در فلاخن دوازدهم آلن بدیو از شارلی ابدو می‌نویسد و از انواع هویت‌های فاشیستی که تکه‌هایی از سلطه‌ی محلی در جهانی واحد را با درنده‌خویی از آن خود می‌کنند. از هویت فرانسوی «جمهوریت» علیه به حاشیه رانده‌شده‌گان، سیاهان، عرب‌ها و زنان محجبه.

rozh
فلاخن شماره‌ی یازدهم. امپریالیسم و عواملش در روژئاوا

درست حالا باید به کوبانی برگردیم، حالا که رسانه‌های بزرگ از کوبانی دست می‌کشند باید با کوبانی هم‌دست شد، حالا که فعالان فرهمند حقوق بشر از کوبانی روی برمی‌گردانند و دنبال «قربانی»های جدیدتر می‌گردند باید پای کوبانی ایستاد

daneshgah
فلاخن شماره‌ی دهم. دانشگاه پادگان نبود

در فلاخن دهم از دانشگاهی می‌خوانیم که پادگان نبود، از روزهای شور و امید، از جلسه‌ها، نشریه‌ها، تجمع‌ها، از دست‌هایی که در هم قفل می‌شدند، از فریادها، فریادهایی که چونان شبح هنوز بر فراز دانشگاه در گشت و گذار است

kopileft
فلاخن شماره‌ی نهم. کپی‌رایت یا کپی‌لفت؟ یک نقد مارکسیستی

در نهمین فلاخن از تاریخچه‌ی شکل‌گیری کپی‌رایت می‌خوانیم و این‌که تا چه اندازه به حفظ منافع سرمایه ربط دارد، از اطلاعات به مثابه کالا و نقش آن در چرخه‌ی سود، از این‌که جنبش کپی‌لفت از چه زمانی شکل گرفت و تاکنون چه کرده است

kobani
فلاخن شماره‌ی هشتم. کوبانی: نام کوچک نفی

در فلاخن هشتم ماردین محمدی از آن ستاره‌ی سرخ بر شانه‌ی چپ گریلا‌ها می‌نویسد. از آن ستاره‌ای که رسانه‌های همگام با نظم موجود تلاش می‌کنند آن را نادیده بگیرند اما در کوبانی می‌درخشد

kordha
فلاخن شماره‌ی هفتم. نقطه‌ی کور غرب

در هفتمین فلاخن می‌خوانیم که چرا ایالات‌متحده و ارتش آزادی‌بخش آن به تماشای کشتار در روژئاوا نشسته‌اند و هیچ مداخله‌یی نمی‌کنند. اسامی متحدان منطقه‌یی و بین‌المللیِ داعش را به یاد می‌آوریم و از زندگی روزمره‌ی مردم در کانتون‌ها می‌خوانیم

daesh
فلاخن شماره‌ی ششم. داعش در غرب

در فلاخن ششم پویا نودهی چشم‌ها را از خاورمیانه‌ی داعش‌زده به اروپا برمی‌گرداند. به آنچه که اروپا با خاورمیانه می‌کند و نه تنها در خودِ خاورمیانه. در فلاخن ششم از مرزهایی می‌خوانیم که بسته می‌شوند، از مهاجرینی که مطرود می‌مانند

falakhan05
فلاخن شماره‌ی پنجم. در ضرورتِ سیاست واقع‌بینانه‌ی اتوپیایی

در پنجمین فلاخن مینا خانلرزاده از امیدواران مدبر عصر اعتدال می‌نویسد، از آنهایی که پرچم اعتدال را بر دوش گرفتند و از سنگر «سیاست واقع‌بینانه» به سوی هر آرزوی جمعیِ رهایی آتش گشودند و «بازگشتند»، از هر کجا به همه جا بازگشتند

falakhan04
فلاخن شماره‌ی چهارم. سیاستِ مردمی و مردمِ متشکل

در فلاخن چهارم بهرام قدیمی آن چیزی را با ما در میان می‌گذارد که حاصل حضور بی واسطه‌ی او در بطن مبارزات انقلابی مردم بوده است. از جنبش چریکی السالوادور تا کارخانه‌های تسخیر شده‌ی آرژانتین، از جنبش دهقانی بولیوی تا رستاخیز بومی‌های مکزیک